A tyl­ko sobie zaufać możesz i to nie „tak sobie”. Tak napraw­dę odpo­wiesz przed swo­im wewnętrz­nym Bogiem, Bowiem Bogiem Ty

Ref: Świa­do­mość, świa­do­mość. Za sło­wem szło sło­wo. I dzień w dzień na nowo. Myślą, czy­nem, mową. Świa­do­mość, świa­do­mość, ogar­nij to

Prze­żyć się da. Byt żywioł da. I tak jak wiatr. Przez życie gnać. No tak jak­by ćma, tam tak być

I. Xię­ży­ca czas i ocze­ki­wa­nie. Tu się sta­nie co ma stać się, jest tak jak nam się wyda­je. Przy ogniu

I. Zapę­tlo­ny świat w komu­ni­ka­cji doku­ment­nie. Nasta­je czas uprasz­cza­nia rela­cji doszczęt­nie. Skąd mam wie­dzieć jakie czu­cia i emo­cje ty wytwa­rzasz,

I. Nie­wąt­pli­wie coś się zmie­nia. Doj­rze­wa Zie­mia i w drze­wach wiatr śpie­wa o zmia­ny potrze­bach. Lecz nie leć, gdzie nie

I. Na pla­ne­cie Z. tak zda­rzy­ło się, Gdy osty­gło wszyst­ko, no to zaczę­ło się. Zanim lew po wyj­ściu z wody

Alda­ron: Ref. A może być tak, że za parę lat prze­sta­nie ist­nieć świat, któ­ry myślisz, że znasz A może być

I.      Ile razy ja źdźbło tra­wy jesz­cze ujrzeć mam Na tle nie­ba, by do koń­ca poczuć świat. Gdzie

I. A widzisz, mówi­łem ci, że już widzia­łem to wcze­śniej. W melo­dii, czy w tek­ście, sły­sza­łem na mie­ście. A tak­że

Sło­wa, od któ­rych zaczy­na się każ­da podróż. Mowa – odda­la od źró­dła idei. Mostów nie pal, nie zwle­kaj z lecze­niem,

I. Kolej­ny przed­miot wyrzu­cam, roz­sta­ję się z kolej­ną rze­czą. Mnie takie rze­czy leczą, że rze­czy oknem lecą, A ścia­ny pust­ką

I. Ja będę tym dla cie­bie, czym dla sie­bie teraz jestem ja. Ja będę tym dla sie­bie, czym dla cie­bie